Op de 33^e en laatste ronde kwamen toch nog 12 leden af. Hans Polee speelde op safe door niet te spelen en omdat zijn partner momenteel herstellende is van een operatie is dat waarschijnlijk erg verstandig geweest, aangezien de tegenstander ongetwijfeld Joop Hummel zou zijn geweest, de tegenstander die Hans dit seizoen als enige al 2 nederlagen heeft bezorgd. Het trauma van vorig jaar waarbij Hans zijn zeker lijkende kampioenschap in de laatste ronden verspeelde zit daarbij ongetwijfeld nog in het geheugen gebrand. Het bespaart in ieder geval een mogelijke beslissingswedstrijd, maar eigenlijk weet ik niet of bij gelijk eindigen het criterium is bijv. percentage, onderling resultaat of beslissingswedstrijd. De eerste twee zijn duidelijk voor Hans, die toch wel de terechte kampioen is. Alleen Theo Ebels heeft een hoger winstpercentage gescoord, maar 6 partijen minder gespeeld

Ook dit jaar bleek er nog een verrassing te zijn in de laatste ronde. Als eerste was Joop Hummel klaar. Joop won van Poppe Dijkhuis doordat Poppe vanuit een ietsje mindere stelling ineens in een matnet terecht kwam, nadat hij een toren en dame op de open h-lijn toeliet. Piet Mulder had inmiddels een zeer goede stelling bereikt tegen Yeb Blom. Yeb speelde een foute paard zet, waarna Piet het paard terug kon jagen en Yeb’s stelling volledig kon insnoeren. Yeb won nog wel een pion met zijn dame, die vervolgens geen kant meer uitkon en tegen loper en paard ingeleverd moest worden. Toen Piet vervolgens Dc7 kon spelen met toren of stuk winst, was het uit en besloot Joop dat hij rustig naar huis kon gaan, omdat de gedeelde tweede plaats hem niet meer kon ontgaan. Alleen zag Piet spoken en verwachte dat Yeb met het opspelen van zijn d-pion nog lastig tegenspel kon krijgen en besloot eerst nog een torenzet te doen, om die pion te blokkeren. Hierdoor kreeg Yeb ineens weer tegenspel, omdat hij eindelijk zijn loper en toren kon ontwikkelen. Hierna was het weer onduidelijk of het zo makkelijk gewonnen was. Door tijdnood wist Piet niet de juiste variant te vinden waarna een grote afruil volgde en een loper eindspel ontstond met evenveel pionnen, die remise was, maar wel iets beter voor Yeb. Yeb won ook een pion, maar Piet kon lopers afruilen en afwikkelen naar een remise eindspel. Helaas voor Piet zag hij die afwikkeling niet en verloor het resterende loper eindspel kansloos. Dit alles speelde zich af onder de verbijsterde blikken van clubkampioen Hans Polee, die daardoor waarschijnlijk nog blijer was, dat hij niet meespeelde. De uitslag voor Piet maakte niets uit voor zijn klassering. Bij alle uitslagen was hij zeker van zijn vijfde plaats. Theo Ebels speelde voor de derde of vierde plaats, maar was daarbij afhankelijk van de uitslag van Joop. Joop won en was daardoor derde en Theo won ook, maar bleef vierde. Theo won van Wiert Vos na de hele partij beter te hebben gestaan o.a. door Wiert een dubbelpion op de f-lijn te bezorgen, maar het duurde erg lang voor het punt echt binnen was. Wiert zakt hierdoor van de 8^e naar de 12^e plaats. Jeroen Groot won door nauwkeurig spel en een mooie en spannende aanval op de koningsstelling van Ton Bontsema. Henk Seijen won van Frans Hindriks. Nadat het erg lang gelijk opging, liet Frans zich in het eindspel langzaam wegdrukken. Piet Biewenga speelde ook een spannende partij tegen Henk Davids. Piet raakte een pion achter, maar kreeg op een gegeven moment zelfs de kans op een krachtige koningsaanval, maar zag niet hoe sterk dit was en speelde wat anders. Uiteindelijk kon hij een doorlopende pion niet meer tegenhouden en verloor.