Op de 33^e en laatste ronde kwamen toch nog 12 leden af. Hans Polee speelde op safe door niet te spelen en omdat zijn partner momenteel herstellende is van een operatie is dat waarschijnlijk erg verstandig geweest, aangezien de tegenstander ongetwijfeld Joop Hummel zou zijn geweest, de tegenstander die Hans dit seizoen als enige al 2 nederlagen heeft bezorgd. Het trauma van vorig jaar waarbij Hans zijn zeker lijkende kampioenschap in de laatste ronden verspeelde zit daarbij ongetwijfeld nog in het geheugen gebrand. Het bespaart in ieder geval een mogelijke beslissingswedstrijd, maar eigenlijk weet ik niet of bij gelijk eindigen het criterium is bijv. percentage, onderling resultaat of beslissingswedstrijd. De eerste twee zijn duidelijk voor Hans, die toch wel de terechte kampioen is. Alleen Theo Ebels heeft een hoger winstpercentage gescoord, maar 6 partijen minder gespeeld

Ook dit jaar bleek er nog een verrassing te zijn in de laatste ronde. Als eerste was Joop Hummel klaar. Joop won van Poppe Dijkhuis doordat Poppe vanuit een ietsje mindere stelling ineens in een matnet terecht kwam, nadat hij een toren en dame op de open h-lijn toeliet. Piet Mulder had inmiddels een zeer goede stelling bereikt tegen Yeb Blom. Yeb speelde een foute paard zet, waarna Piet het paard terug kon jagen en Yeb’s stelling volledig kon insnoeren. Yeb won nog wel een pion met zijn dame, die vervolgens geen kant meer uitkon en tegen loper en paard ingeleverd moest worden. Toen Piet vervolgens Dc7 kon spelen met toren of stuk winst, was het uit en besloot Joop dat hij rustig naar huis kon gaan, omdat de gedeelde tweede plaats hem niet meer kon ontgaan. Alleen zag Piet spoken en verwachte dat Yeb met het opspelen van zijn d-pion nog lastig tegenspel kon krijgen en besloot eerst nog een torenzet te doen, om die pion te blokkeren. Hierdoor kreeg Yeb ineens weer tegenspel, omdat hij eindelijk zijn loper en toren kon ontwikkelen. Hierna was het weer onduidelijk of het zo makkelijk gewonnen was. Door tijdnood wist Piet niet de juiste variant te vinden waarna een grote afruil volgde en een loper eindspel ontstond met evenveel pionnen, die remise was, maar wel iets beter voor Yeb. Yeb won ook een pion, maar Piet kon lopers afruilen en afwikkelen naar een remise eindspel. Helaas voor Piet zag hij die afwikkeling niet en verloor het resterende loper eindspel kansloos. Dit alles speelde zich af onder de verbijsterde blikken van clubkampioen Hans Polee, die daardoor waarschijnlijk nog blijer was, dat hij niet meespeelde. De uitslag voor Piet maakte niets uit voor zijn klassering. Bij alle uitslagen was hij zeker van zijn vijfde plaats. Theo Ebels speelde voor de derde of vierde plaats, maar was daarbij afhankelijk van de uitslag van Joop. Joop won en was daardoor derde en Theo won ook, maar bleef vierde. Theo won van Wiert Vos na de hele partij beter te hebben gestaan o.a. door Wiert een dubbelpion op de f-lijn te bezorgen, maar het duurde erg lang voor het punt echt binnen was. Wiert zakt hierdoor van de 8^e naar de 12^e plaats. Jeroen Groot won door nauwkeurig spel en een mooie en spannende aanval op de koningsstelling van Ton Bontsema. Henk Seijen won van Frans Hindriks. Nadat het erg lang gelijk opging, liet Frans zich in het eindspel langzaam wegdrukken. Piet Biewenga speelde ook een spannende partij tegen Henk Davids. Piet raakte een pion achter, maar kreeg op een gegeven moment zelfs de kans op een krachtige koningsaanval, maar zag niet hoe sterk dit was en speelde wat anders. Uiteindelijk kon hij een doorlopende pion niet meer tegenhouden en verloor.

De 32^e ronde was een zeer rustige avond. Misschien dat de afleiding van de poule waarin het nederlands elftal speelt daar enigszins debet aan en wilden een aantal ook de concurrenten van oranje zien. De vier partijen die gespeeld werden waren spannend. De nummers 2, 3 en 4, waar de strijd nog helemaal open lag, waren aanwezig, maar hoefden niet tegen elkaar. Nr. 2 Yeb Blom moest tegen Henk Seijen en kwam beter uit de opening (Koningsindisch). Henk besloot de “Blom” loper op d3 af te ruilen op f5, waardoor Henk een dubbelpion op de f-lijn kreeg en een open g-lijn (zwakke koningsstelling maar ook openlijn voor koningsaanval). Uiteindelijk kon Yeb na eerst 2 pionnen te offeren (vooral het pionoffer op d6 was sterk en door Henk overzien) er meteen 2 terugwinnen met goede stelling en door diverse koningsaanval dreigingen er nog 2 extra winnen, waarna Henk opgaf. Theo Ebels had tegen Frans Hindriks een lange partij met al in het middenspel een gewonnen pion, waarna er lang en nauwkeurig gespeeld moest worden om die pion vast te houden. Dit lukte en in het eindspel kon Theo de strijd beslissen met een combinatie. Jeroen Groot speelde weer zijn vast gambietje tegen Joop Hummel en leek te weinig compensatie te hebben voor zijn pion. Hij kon wel een loper offeren op h7 die bij de analyse sterker bleek dan Jeroen en Joop dachten. Jeroen durfde het niet en Joop nam de aanval over. De verdediging van Jeroen was zodanig dat Joop in de problemen leek te komen, Joop verloor een kwaliteit, maar had daar wel 2 pionnen voor. Maar Jeroen bleef wel druk op de dame van Joop houden en in die fase heeft Jeroen ongetwijfeld iets gemist en in ieder geval niet de sterkste zetten gespeeld (een torenzet spelen en daarna die toren weer terugzetten moet beter kunnen). Uiteindelijk vlocht Joop nog een valletje in de stelling waardoor de kwaliteit van Jeroen verloren ging en Joop 1 pion voorbleef (waarschijnlijk was een pionwinst beter dan de kwaliteitwinst tegen een pion). Hierna bleek Jeroen veel geleerd te hebben van zijn verloren eindspel van de week ervoor en wist hij kundig af te wikkelen naar een remise stelling, waar Joop niet tevreden mee was, maar weinig tegen kon doen. Ook niet in de analyse. De vierde partij was Uuldrik Groeneveld tegen Jan Hollander. Uuldrik verloor eerst een pion en daarna nog een kwaliteit. Het resterende eindspel was lastig te winnen, maar Uuldrik kon verlies uiteindelijk toch niet voorkomen. Yeb staat door zijn winst op 8 punten achterstand van Hans Polee, dus Hans zal vermoedelijk het risico van spelen in de laatste ronde niet nemen. Op zijn beurt staat Yeb 8 punten voor op Joop Hummel en 10 punten op Theo. Als Yeb en Hans beiden niet spelen, staan de plaatsen 1 en 2 vast. Joop en Theo kunnen nog wel onderling van plaats verwisselen. De nummer 5 is en blijft Piet Mulder. Hij staat 11 punten achter op Theo en 10 punten voor op Poppe Dijkhuis. Nr. 6 Poppe Dijkhuis staat 5 punten voor op nummer 12 Erwin van Pelt, dus daar kan nog wel ruim van plaats gewisseld worden door winst of verlies. Daarachter staat nog een grote groep middenmotors erg dicht opelkaar.

De 31 ronde was zonder de aanwezigheid van de koploper, die er voor kiest niet te spelen om zo zijn kampioenschap veilig te stellen. Ook nummer 2 Joop Hummel was niet aanwezig en verloor daardoor zijn 2^e plaats aan Yeb Blom. Deze wist tegen Jeroen Groot niets te bereiken na een spannend middenspel met kansen voor beiden. Echter in het eindspel van paard en 2 pionnen tegen paard en 2 pionnen (op 2 vleugels) bood Jeroen remise aan, terwijl hij tegelijk een slechte zet deed. Daarom speelde Yeb toch nog maar even verder in deze remise stand, die hij niet meer kon verliezen. Daarna liet Yeb een directe winst liggen, omdat Yeb vergat dit eindspel na paardruil uit te tellen, terwijl hij toch 2 tempo’s eerder tot dame zou promoveren. Wat hij speelde was ook wel kansrijk, maar bij het juiste tegenspel toch pot remise (met de koning naar de andere pion lopen en als het paard de ene pion wint het paard offeren tegen de andere pion). Helaas voor Jeroen koos hij het verkeerde plan en verloor kansloos. De koploper die nog even langskwam om te kijken, gruwde van wat hij zag en was extra blij dat hij niet zelf gespeeld had. Henk Seijen tegen Theo Ebels werd remise. Toen ik dacht dat Theo wel iets had, was het ineens remise. Ton Bontsema kon maar even genieten van zijn dertiende plaats en zakte naar plaats 16 door te verliezen van Poppe Dijkhuis. Poppe kreeg een sterke koningsaanval op een zo goed als geen dekking hebbende koning. Dat gaat meestal niet goed voor de verdediger, vooral niet als hij enkele stukken zoals de dame mist omdat die zelf met een te langzame koningsaanval bezig is. Wiert Vos speelde een spannende partij tegen Henk Davids met wisselende kansen. Uiteindelijk trok Wiert aan het langste eind. Frans Hindriks herstelde zich van het verlies van de vorige week en won van Uuldrik Groeneveld, die het lang gelijk hield. Piet Mulder was op eigen verzoek oneven.