Dit seizoen mochten wij direct in de revanche. Eerst tegen Leek thuis. Blijkt maar weer hoe zeer schaken een kansspel is, werden wij in de laatste wedstrijd van het afgelopen seizoen afgedroogd, nu was het omgekeerd. 6-2 voor de onzen. Een reguliere overwinning met 5 winstpartijen aangevuld met twee remises, waarbij die van Jaap van der Graaf aan bord één vermeldenswaard is.

En dan in de 2e ronde weer eens naar vestingstad Coevorden, vorig seizoen een kansloze avond en tot overmaat een lekke band middernacht. Bij invaller Jan van Reijendam ging het al vrij snel mis, maar de overige borden stonden wel lekker. Anders trok de stand in evenwicht met een doorslaand torenoffer. Twee remise bij Jaap en Bram bracht de stand op 2-2. Het werd spannend toen Bauke een stuk wegblunderde, we hadden eigenlijk het punt al geteld. Nadat Milan op bord één remise overeenkwam, volgens de schippers op de wal stond hij eigenlijk wel erg goed, stond er 3,5 voor Het Kasteel op het scorebord. Maar daar waren nog Henk Seijen en Jeroen in de strijd met twee gezusters Waardenburg. 2 keer de Caro Kann en ook dit keer werd die niet weerlegd, hoewel het er bij Henk toch wel sterk in de buurt kwam. Zwart werd compleet ingesnoerd en ondanks een tijdelijke kwaliteitswinst van Feline ging er kansloos een stuk in de doos en daarmee de partij. Als laatste mocht ondergetekende het karwei afmaken, Marlinde verdedigde knap, maar de beide torens op de g-lijn waren toch doorslaggevend. Een keurige 3,5 - 4,5 winst!

Staunton 2 verloor de slotronde met maar liefst 1,5-6,5 van Leek, dat nog in degradatiezorgen was en daarom deze keer met zwaar geschut opkwam. Rodelantaarn-drager ESG verloor zelf echter ook, dus gelukkig geen scheve gezichten, Leek was ook bij een nederlaag gehandhaafd. Immers zoals vaker dit seizoen moest ons tweede aantreden in een aangepaste opstelling, en dan is het tegen iedere tegenstander in de promotieklasse zwaar.

Persoonlijk hoogtepunt van de avond, over de partij wil ik het even niet hebben, was het kratje bier voor Gerjan Ter Wal, die had hij verdiend door na wedstrijd in Coevorden destijds de band van Jeroen midden in de nacht te verwisselen. Een hele klus, was mij nooit gelukt! Bedankt nog!

Staunton gebruikte dit seizoen 18 spelers, een aantal vaste spelers kon vaak niet, het zat daarbij hier en daar niet mee. Grootste klap was natuurlijk het overlijden van Jan Colly. Jarenlang teamleider, meestal topscorer, maar vooral alom-aanwezige medeschaker in Staunton 2, kortom: de dreun trilt nog na.

Met dank aan de invallers. Dit jaar waren er maar liefst  22 invalbeurten nodig. Dit kwam ook wel voor een deel dat ik Albert Hebels in het basisteam had opgesteld, niet wetende dat hij dit jaar geen tijd kon vrijmaken voor het schaken, vanwege zijn werk voor de Groninger Bodembeweging. Daarnaast had Henk van Dijk al direct aangegeven het druk te hebben als competitieleider van de FSB en bij verre wedstrijden (vanuit Diever gerekend) liever niet opgesteld werd. Een drietal invallers, Bram Kruisinga, Jaap van der Graaf en Hans van Zoelen, heeft het maximum aantal invalbeurten (4x) gespeeld en ook qua chaufferen waren met name Bram en Jaap een enorme steun. Piet Mulder, aanvankelijk niet opgegeven voor het eerste team, kon daardoor ook 3x spelen. Zij vormden een soort schaduwteam. Poppe Dijkhuis viel 2x in. Gerrit ten Brinke, Michiel Meeuwsen, Tom van der Velde en de jeugdspelers Thymen Nawijn en Jan van Reijendam, allen nogmaals bedankt!

Voor nu: 50% dit seizoen, en het nieuwe seizoen is gewoon nog ver weg....... 

In de voorlaatste ronde deelden Staunton 2 en Assen 2 de punten: 4-4.

Staunton 2 kent dit seizoen personele problemen, waardoor het erg veel invallers heeft moeten inzetten. Daardoor zit er niet meer dan een middenmootpositie in in de promotieklasse. In ronde 7 werd er nipt gewonnen van Middelstum, waardoor eventuele kleine degradatiekansjes definitief weggewerkt zijn, we hebben 8 uit 7.

Opnieuw invallers aan het werk, maar die scoren heel behoorlijk. Winst voor Hans van Zoelen, en Jaap van der Graaf stond ook compleet gewonnen, maar die liet zich de gehele kaas van het brood eten. Remises bij Anders Bay en Henk Seijen, en een benauwde bij Bauke. Dick verloor, maar de matchpunten werden binnengehaald door volle punten van Milan en Jeroen.

Voortvarend met twee zeges uit de startblokken, maar vervolgens twee nederlagen, dat was de zeer teleurstellende start van ons tweede. De problemen zaten vooral in de bezetting, teveel vaste spelers waren op de wedstrijddag niet inzetbaar. Tegen Haren/Oostermoer was de bezetting in ieder geval geen probleem, dus een mooie wedstrijd werd verwacht, want Haren/Oostermoer is een pittige opponent. Zoals verwacht hadden wij het overwicht aan de staart, en Haren/O. had dat aan de bovenkant van de wedstrijd.

Een kleine overwinning was dan ook de hele avond de verwachting. Dick won in de aanval van Harry Gielen, en Jan Colly stevende ook af op een zeker punt, al had hij daar wel de volle speeltijd voor nodig. Remises bij Jeroen aan 8, en Henk Seijen aan 5. Andere borden lange tijd zware evenwichtige gevechten. 

Paolo Valiente bereikte een gewonnen eindspel tegen Anders Bay, dus spannend werd het wel, want de eerste drie borden waren gewoon vol spanning, en de Harenaars/Zuidlaarders daar zich zeer bewust van hun taak gezien de stand in de wedstrijd.

En daar was het Stauntonfoutje. Bauke overzag een truuk, en Johan Klinkhammer kon het punt noteren. Milan en Piet bereikten de remisehaven, dus alles wees op een 4-4, iets waar beide teams mee konden leven.

En toen ging Paolo door zijn vlag: 5-3 voor Staunton 2.