Soms weet je halverwege de wedstrijd eigenlijk de afloop al. ZSG Zwolle-Staunton in KNSB-klasse 3B was zo'n wedstrijd. Drie partijen stonden snel slecht tot verloren, en nergens stond er iets tegenover. Je hoopt nog ergens op een kantelmoment, en zowaar leek die er op papier even te komen, maar uiteindelijk 4 verliespartijen, en een 5,5-2,5 nederlaag, niets op af te dingen.

ZSG blij, want die waren met verlies begonnen. Wij niet al te veel en te lang balen, want het seizoen is nog lang. 

De wedstrijd dan. Edwin en Theo verloren hard. Joop was de derde die een erg moeilijke stelling had, maar daar was nog te vechten. En dat deed Joop met verve, vergelijkbaar met zijn partij tegen Henk van Putten in de eerste ronde. Ook hier bereikte hij knap de remise. En omdat op dit moment Erwin won, leek er, zoals gezegd "op papier" nog iets mogelijk. Maar nergens was een spoor voordeel te bekennen, en Yeb en Hans werden eigenlijk ook keurig aan de kant gezet door hun opponenten. John probeerde het wel aan bord 1 tegen zijn makker Bart van Gelder maar kwam er niet doorheen. Piet moest zelfs even flink keepen naar het halve punt, maar dat lukte zodat niet de vervelende "zes" in de score kwam.

Twee verrassende koplopers met 4 matchpunten in deze klasse: WSG Winterswijk en Schaakwoude. Zeven ploegen op 50%. Twee nulpunters: Hardenberg 2 en onze volgende tegenstander Philidor 3. Derde ronde zaterdag 4 november.

Bij aanvang van deze eerste wedstrijd in de KNSB 2017-2018 werd nog even gememoreerd dat de vorige onderlinge wedstrijd ook een eerste ronde was, Staunton won, waarna het met slechts 4 matchpunten degradeerde (en ook de Spasskys speelden dat jaar onderin). Deze keer won Staunton ook, terwijl lang 4-4 een logische uitslag leek.

Sterker nog, aanvankelijk waren de 'bezoekers' (de Spasskys speelden een uitduel in eigen speellokaal) optimistisch. Er leken aan diverse borden winstpunten in de maak, dus men was niet ongerust na de openingstreffer van Erwin van Pelt tegen Henk Jansen en de twee remises bij Ebels-Koster en Mulder-Yska. Immers Jan Joris Groenewold stond toch kansrijk tegen Jonas, en ook Peter Bodewes stond geweldig tegen Edwin Zuiderweg, en Maurits Logtmeyer had pluspion en droomstelling tegen Yeb.

Piet Mulder memoreert voor aanvang de vorige onderlinge wedstrijd (en hoe het seizoen afliep).

De kanteling kwam toen Jan Joris een paardzet speelde die misschien 'te mooi om waar te zijn' was. In ieder geval kreeg Jonas ineens greep op de stelling, en toen Jan Joris een toren wegblunderde was het 3-1. Edwin verloor, dus 3-2. Inmiddels had Joop een kans op een goede stelling met sterke vrije d-pion gemist, en nu had hij een verloren stelling, kwaliteit en pion minder, maar....nog steeds met die sterke vrije d-pion waardoor Henk van Putten nauwkeurig moest spelen. Yeb stond straal verloren. Bij John en Roelof Kroon nog een vol bord, maar met enige druk van John in tijdnood van Roelof.

John drukte dit goed door naar winst, en met deze 4-2 rekenden we allemaal op een 4-4 waar we mee konden leven.

Maurits verzuimde echter keer op keer echt de laatste truukjes uit de stelling te halen, en Henk moest op zijn hoede blijven, dus - hoewel de stellingsoordelen niet wijzigden - er moest nog steeds geschaakt worden.

Henk zag ineens dat hij bij volledige stukkenruil een eindspel met twee pluspionnen zou krijgen en bedacht zich niet. En toen ging hij het resultaat bekijken. Tot zijn ontzetting was er geen winst, sterker nog, het was Henk die in verliesgevaar was. Bij analyse bleek dat hij de stukkenruil had kunnen voorbereiden met een stille koningszet, waarna de winst eenvoudig was. Na lang nadenken bood Henk remise aan: matchpunten voor Staunton dus.

Ook Maurits gaf de Stauntonspeler een grote remisekans, nadat hij meerdere simpele afwikkelingen had gemist. Yeb zag het niet, waarna Maurits opgelucht het winstpunt kon noteren.

Fijne start van Staunton. 7 oktober naar ZSG in Zwolle.

Staunton won in de slotronde van KNSB 3A vrij soepel met 5-3 van WES, en bezegelde daarmee het lot van de ploeg uit Wolvega. Zij degraderen met hun zes punten omdat concurrent Schaakwoude won van SISSA 3. Staunton komt daarmee op 10 uit 9, uiteindelijk nog goed voor een ongedeelde 4e plaats. Almelo werd kampioen.

Henk Seijen had zich eigenlijk via de interne geplaatst voor Staunton 1, maar zag af van dat recht, maar nu was wel de kans om als tachtigplusser weer mee te spelen. Hij speelde een geconcentreerde pot, die resulteerde in remise. Theo deelde ook het punt, blij dat zijn tegenstander het mat-in-twee niet zag.

Dan de winstpunten, want die kwamen nu. Hans won overtuigend. Jonas had een mooi ogende aanval, maar het was nog lang niet beslist toen zijn opponent door de vlag ging, niet onopgemerkt overigens, een schreeuw rolde door de speelzaal. John en Paul zorgden voor twee punten die de zege binnenhaalden. Paul speelde zijn laatste wedstrijd voor Staunton, hij woont al enige tijd in Amsterdam en vervolgt daar zijn KNSB-schaak.

Edwin moest na een mislukte Schotse opening met wit, keepen, deed dat lange tijd goed, en had remise binnen bereik, om uiteindelijk toch de fout te maken. Piet had ook een lastige keepstelling uit een witte Winawer (kun je dat zo zeggen?), offerde een pion, wat eigenlijk afgestraft had moeten worden, en in de slotfase liet zwart de stukken ineens binnenkomen, wat achteraf, let wel achteraf, remise had kunnen opleveren. Bijna alle omstanders dachten dat Piet naar het mat zocht, maar de realiteit was dat een psychologische heksenketel voor beide spelers was met Piet in de laatste minuut, en uiteindelijk was het punt voor de WES-speler: 5-3 voor Staunton.

 

 

Met nog twee wedstrijden te gaan was de opdracht duidelijk: nog twee matchpunten nodig. En het heeft grote voordelen dat direct te doen, want anders krijg je "druk', zenuwen en ander " laatste-ronde-gedoe". We hebben het immers ooit meegemaakt.

In de thuiswedstrijd tegen Schaakwoude, dat 1 matchpunt achter ons stond, hadden we snel voordeel. Maar ook dat hebben we wel vaker, geen garantie voor twee punten. Deze keer ging alles naar wens.

Edwin Zuiderweg trok zijn partij naar zich toe, vanaf het moment dat zijn opponent aarzelde over de partij-aanpak: 1-0. Nu duurde het even voor de stand veranderde, maar met perspectieven bij verschillende borden, en niemand stond echt slecht. Jonas kreeg een remise-aanbod, volgens hem was dat qua stelling te begrijpen, maar Jonas wilde nog even kijken of zijn tegenstander in een truukje zou trappen. dat gebeurde: 2-0. Piet zocht met zwart naar het initiatief, raakte het kwijt, evenals een pion, maar kon de remise met actief spel afdwingen. Ook Yeb forceerde remise: 3-1. Rond de eerste tijdcontrole zijn we nu beland, met gewonnen stellingen bij Erwin en Theo, en erg onduidelijke borden bij Hans en John. Erwin moest kiezen tussen materiaal offeren voor de koningsaanval, of afwikkelen naar eindspel met ongelijke lopers en twee pluspionnen. Geen risico, besloot Erwin, dus dat laatste. Om prompt een pion in te leveren. En natuurlijk was in  de andere keuze het mat niet moeilijk te vinden, dat wil zeggen: achteraf. Maar 3,5-1,5 dus teamleider tevreden. Bij Hans, deze keer aan bord 1, ging het langzaam maar zeker mis, en hij moest de koning omleggen.

De slotfase. Theo liet in het paardeindspel met pluspion toch remisekansen toe, maar zijn tegenstander kon het allemaal niet oplossen in zijn tijdnood, dus hier kwam toch het winnende punt. Johns tegenstander zorgde ervoor dat hij tweemaal in echt enorme tijdsdruk moest spelen, dus zettenlang met minder dan een minuut. Hij kwam een dame tegen toren voor, let wel, met compensatie voor John, in ongelooflijk tactische stellingen. Als snel werd duidelijk dat John dit naar zich toe zou trekken, hij bereikte een eindspel met een stuk meer. Omdat de Fries zijn laatste stuk moest geven om damepromotie te voorkomen, had John paard en loper. Er waren ook nog pionnen, dus de meeste schakers zouden simpel een pion naar de overkant brengen. Zo niet John. Hij gaf zijn pionnen weg, want "hoe vaak krijg je de kans om in een wedstrijd met paard en loper mat te kunnen geven!".

Dat demonstreerde hij in vluggerstijl!

8 uit 8 en veilig. Dat geldt ook voor SISSA 3, dus geen NOSBO-degradanten. Denk en Zet degrdadeert, Schaakwoude staat 9e en hoopt dat wij in de slotronde in Wolvega winnen, dan hebben zij nog een kans. Die laatste ronde is 6 mei.

Staunton 1 had een ietwat teleurstellende 5 punten uit 6 wedstrijden gesprokkeld, maar nu stonden dan nog de nummers 10. 9 en 8 op het programma. Niet te onderschatten natuurlijk, maar alle kans om orde op zaken te stellen toch? Tegen Denk en Zet/O&O Kampen werd het een 4-4. Weer een puntje. Maar niet de verlossende winst dus. En eerlijk is eerlijk, alle andere puntenverdelingen hadden gekund.

Edwin won soepel, Theo verloor hardhandig: 1-1. Daarna wisselende voorspellingen. Erwin offerde een kwaliteit maar joeg de vijandelijke koning over het bord, dus dat zou wel kloppen toch? Donkere wolken bij Yeb, en stond Piet ook niet wat moeilijk? Paul, John ingewikkeld, en Jonas dame-eindspel met veel pionnen, remise wellicht?

Jonas dacht met dameruil af te wikkelen naar remise, maar zag dat verkeerd. Ook Yeb verloor. En had Erwin eigenlijk nog wel compensatie voor de kwaliteit? Piet stond na de inderdaad lastige fase weer gelijk, maar zijn tegenstander zocht naar het voordeel wat er niet meer was, en forceerde: punt voor Piet. Maar nu waren er voordelige stellingen bij Paul en John, en die werden verzilverd: 4-3 voor ons.

Erwin spartelde nog flink tegen, maar zonder score: 4-4.

We zijn nog niet veilig, maar met 6 punten en veel bordpunten is 1 zege voldoende voor handhaving. Zaterdag 1 april ontvangen we nummer 9 Schaakwoude.